دوستى خداوند عين و فرض عين است و اين‌چنين فرض واگذاشتن و واجب را ترك كردن و به نافله و مستحبّ پرداختن كار زيركان و سيرت جوان‌مردان نبود ! 95 - لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ . آيه . اين آيت در مدح غازيان و مجاهدان و جانبازان در راه خدا و جلوه‌گرى آنان در دو جهان بر عالميان و ترغيب مؤمنان تا روز جاودان است . چنان كه در قرآن بسيار جا ذكر غازيان و اشارت به برترى آنان و ذكر اعمال و احوال و ثواب و درجات ايشان است . يك جا از ساز و برگ آنان ( وَ الْعادِياتِ ) يك جا از سلاح جنگيان ( أَعِدُّوا لَهُمْ ) يك جا از نفقه دادن غازى وصف زدن غازى و نمازگزاران غازى و تعب او و توكّل او و يارى او و شمارهء او و فداكارى و مرگ او ذكر شده و از اجابت دعاى او و رفع دشمن در حمايت خداوند سخن به ميان آمده است ! شرف جنگ‌آوران و جانبازان در راه حق و حقيقت يكى آنست كه چون صف كشند و در ميدان معركه بايستند ، خداوند به فرشتگان خود فرمايد : اى فرشتگان بنگريد بندگان مرا كه از مال و ثروت و نعمت گذشته و با شمشيرهاى آخته روى به من آورده‌اند و در راه حق جانبازى مىكنند اينان از كيفر گناهان در امانند و ميان من و آنان حجابى نخواهد بود و حسابى از ايشان نخواهند خواست ! حضرت على بن ابى طالب ( ع ) گويد : پيغمبر دربارهء فداكاران راه حق چنين گفت : يا على هركس خانوادهء مجاهدين و جانبازان را تكفّل كند در روز رستاخيز به گواهى فرشتگان مورد عنايت من واقع و نزد من منزلت خواهد داشت . [ آيات 102 - 100 ] تفسير لفظى 100 - وَ مَنْ يُهاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُراغَماً كَثِيراً وَ سَعَةً وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً . هركس در راه خدا مهاجرت كند ، زيستگاهى خوش و كام‌گاهى فراوان با فراخى در روزى خواهد يافت و هركس از خانهء خود براى مهاجرت بسوى خدا و فرستادهء او بيرون رود و مرگ او را دريابد البته مزد او با خدا است ، كه خداوند آمرزنده و مهربان است . 101 - وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً . هرگاه مسافرت كرديد بر شما تنگى و گرفتگى نيست كه نماز را كوتاه گزاريد درصورتىكه مىترسيد از كافران بشما گزندى رسد ، چون كافران هميشه دشمن آشكار شما هستند . 102 - وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ . هنگامى كه تو ( اى محمّد ) در ميان مجاهدان باشى و نماز براى آنان به پا داشتى بايد يك گروه با تو به نماز بايستند و ابزار جنگ را با خود بردارند ، هنگامى كه به سجده روند ، گروه ديگر عقب ايشان باشند ( كه مراقب دشمن باشند ) و چون آنان از سجود فراغت يافتند گروه ديگر كه نماز نگزارده‌اند بايد با تو نماز گزارند و سلاح خود برگيرند تا از دشمن ايمن باشند . وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً . كافران دوست دارند كه شما از سلاح